آشنايي با کدهاي ذخيره سازي

آشنايي با انواع کدها

کدها ساده ترين سيستم ذخيره سازي و ارائه ي اطلاعات به صورت ديجيتال هستند که توسط ماشين ها و اسکنر هاي اپتيکي، قابل خواندن هستند. استفاده از کد ها بسيار آسان و مقرون به صرفه هستند و به علت کوچکي و سرعت بالاي توليد و قرائت،  تنوع کاربردي بالايي دارد.

به طور کلي کدها به دو بخش تقسيم مي شوند:

• کد هاي يک بعدي (1D)


• کدهاي دوبعدي (2D)

کدهاي دوبعدي (2D)

نسل جديد کد ها هستند که نقاط ضعف بارکد ها را پوشش مي دهند که مهم ترين آن افزايش ظرفيت ذخيره سازي اطلاعاتي آن است. اين نوع کد ها فضاي کم تري به نسبت بارکد اشغال مي کند و در صورتي که بخشي از آن مخدوش شود، اسکنر يا قرائت گر مي تواند اطلاعات را بازيابي کند. به همين دليل نسبت به بارکد ها، راحت تراسکن و خوانده مي شود. (حتي در زواياي کور نسبت به قرائت گر و يا اسکنر.) از ديگر مزاياي آن در دسترس بودن اپليکيشن اسکن آن ها براي تلفن هاي همراه هوشمند مي باشد.

کد هاي دو بعدي انواع مختلفي دارند که برخي از آن ها با کد هاي يک بعدي تلفيق شده اند و کارايي خاص خود را دارند.

• QR Code ) Quick Response Code)


• AZTEC Code


• Data Matrix


• MAXI Code


• PDF 417


• Coda Block-F


• Microsoft Tag


• 
  

  کد يک بعدي (1D)

  
  

  کد هاي يک بعدي همان بارکد ها (کد هاي ميله اي) هستند که اطلاعات را با تغيير در ضخامت و فاصله آن ها ، به صورت موازي ثبت مي کند. اين نوع کد ها داراي ظرفيت ذخيره سازي بسيار پاييني هستند و در حد يک سريال يا نام مي تواند ارائه کند.

  
  

  بارکد ها به شکل يکسان براي يک گروه خاص  مشابه هم استفاده مي شود. ميزان ذخيره سازي آن تا 100 بايت است و براي هر بار قرائت توسط اسکنر يا قرائت گر بايد در خط مستقيم نسبت به کد و در فاصله کن صورت مي گيرد و در هر بارر اسکن فقط يک کد خوانده  مي شود که  از اين لحاظ سرعت کنترل را کاهش مي دهد.

  
  

  بارز ترين مثال بارکد ها، کد هاي UPC و EAN-13 هستند.

  
  
  
  
  • UPC )Universal Product Code)
  
  
  
  
  
  
  • EAN-13 )European Article Number)
  
  
  
  

  

  
  

هولوگرام چيست؟...